یکی از بچه ها حرف قشنگی زد. گفت من یه فکر ایده آلی دارم. بیا تصور کنیم بعد از این که آزمون مرحله دوم رو دادیم تصادف کردیم و رفتیم تو کما. الانم باید یه دوره ی نقاهتیو بگذرونیم و شروع کنیم کنکور خوندن. انگار هیچ اتفاقی نیفتاده. حس می کردم خیلی آسون تر از اینا باشه. دیروز نقره م رو در آوردم از کیفم و گذاشتم جلوی دید و تصمیم گرفتم حیات گیاهیم رو - دراز کشیدن روی تخت و گریه کردن و رد کردن تمام دعوت های این ور و اون ور رفتن و التماس به مامان که مهمونی نگیره -تموم کنم. امروز، دیدم آسون نیست. دیدم گوشه گوشه ی شهر پر از خاطره ست و من پر از تلخی ای که هیچ ربطی به رنگ مدال

یک رابطه ی بالغ و سالم چیزی نیست که تو رمانا و فیلما می بینیم. یک رابطه ی سالم و بالغ چیزی نیست که پر از جنجال و آشوب باشه. پر از درگیری و استرس و فکرای بیخود کنه آدم رو. حوصله شکافتن موضوع رو ندارم راستش اما اومدم بگم که تاسف باره که خودمون رو گول می زنیم و درگیر همچین چیزایی میشیم و شکست هایی میخوریم که جدی نیستن اما عواقب جدی ای دارن. این جور چیزا افتخار نیست.قوی باشیم برای قطع کردنش. دوستی ها و حتی عاشقانه های این مدلی قلابی ترین چیزای دنیان و بعضا شرم آورتریناشون. جوری زندگی کنیم که با افتخار درمورد خودمون حرف بزنیم. هر آدم جدیدی که وارد زندگیمون میشه

چند وقت پیش داشتم فکر می کردم سینما گند زده تو تصورات من یا مشکل از خودمه کلا؟ مثلا یه تیکه ی مسترنوبادی هست که آقا هنوز پونزده شونزده سالشه و معشوقه ی آبیش اذیتش کرده با کاراش. سوار موتورش میشه و با سرعت می رونه و چند تا تصمیم مهم می گیره و بلند بلند فریادشون می زنه. بعد می بینیم که رسیده به چیزایی که اون شب خواست. بعد الان من دو سه ساله به هیچ تصمیمی پایبند نیستم چون انگار به این باور دارم که باید یه زخمی بخوری و بعدش با موتور و سرعت بالا برونی و تصمیماتو فریاد بزنی و اگه این جوری نباشه اصلا درست نیست. نه این که گوشه ی خونه بگی بسه دیگه جمع کن خودتو و بلند